87/05/25
سه شعر
ارمغان
در کش و قوس ِ کُند و آرام و ساکت و صلح آمیز ِ بعد از بیداری
کم کم و خوش خوش
محاط در بوی بربری و بخار ِ چای
«سرت را بیرون ببری و
باد را که بوی نمناک ِ دریا را از آسمان می آوَرَد»
را کنار ِ
«جوی کف دره که از جلبک، سبز ِ خوشرنگ شده بود»
در چمدان گذاشتم
در صبح ِ بازگشت.
ایستگاه های فرعی غریب
درخشش ِ هلال را نگاه می کنم
نقره ای
عبور شهر های خفته را نگاه می کنم
پرچراغ
ایستگاه های فرعی ِ غریب
قطار
بی توقفی به احترامشان
من
بی نگاه ِ جستجوگری برای نامشان
***
شبانه می شوم
باز عاشقانه می شوم
هلال ِ من
محال ِ من
چشمهای پر چراغ ِ تو
عبور می کنند
بی خیال ِ من
***
غریب می شوم
گریه ی شبانه می شوم
ستوه می شوم
...
روبرو
اما ببین که دست
از شوق ِ لمس ِ موی ِ تو لبریز می شود
لبخند می زنی
مغرور و شرمگین
آن چالهای گونه شکرریز می شود
چشمم به چشم ِ توست
حتا اگر زمین ِ دلم
خیس می شود
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
لطفاً اگر نظری در باره ی ویرایش ِ شعر ها یا نقد ِ آنها دارید، در کامنتها بگویید، خیلی ممنون می شوم و از نظرات شما برای بهتر شدن شان استفاده می کنم.
